Lotte Jonathans: India Open 2009

SPORT IN NEDERLAND - Paulien (mijn dubbelpartner in het vrouwendubbel) en ik  komen mooi op tijd aan op Delhi Airport. Onze volgende vlucht zal ons, met Kingfisher Airways (wie kent het niet:-), naar Lucknow brengen, waar we uitgenodigd zijn om op kosten van de organisatie het Indiase Grand-Prix toernooi te spelen. Aangezien Paulien en ik met onze dubbel in de opstartfase zitten, en zo snel mogelijk de Top100 in willen duiken, hebben we de uitnodiging geaccepteerd. De komende week gaan we proberen wedstrijden te winnen om zo een berg punten voor de Wereldranglijst binnen te slaan!

Aangekomen in Delhi hebben we 2,5 uur de tijd om over te stappen naar het volgende vliegtuig, ruim de tijd. Niet dus. In India gaat alles een stapje (of twee) langzamer en minder efficient. We missen dus onze vlucht en wachten 6uur op de volgende naar Lucknow Airport. Maar goed, eenmaal aangekomen op Lucknow worden we door de organisatie netjes met bloemen en auto opgewacht om ons naar het hotel te brengen. So far, so good! Onze guide vertelt ons dat we 1 nacht in Hotel Sager verblijven waarna we de volgende dag onze intrek nemen in het Comfort Inn. Wij vinden alles allang best, na 30uur reizen willen we gewoon een douche en een uurtje naar bed. Het hotel waar we worden afgezet is verschrikkelijk..schimmel op de muren, beestjes overal en wanneer ik de deken wegsla...vieze bedden. Aangezien we erg moe zijn en wetende dat dit maar voor 1 nachtje is, vraag ik alleen om schone lakens, wat ook netjes gebeurt. We besluiten een uurtje te slapen om de ergste vermoeidheid weg te nemen om daarna te gaan hardlopen om ons lijf te laten wennen aan de omstandigheden en om het bloed eventjes flink rond te pompen.

Na ons uurtje slaap worden we netjes op de afgesproken tijd opgehaald door onze persoonlijke guide in de aan ons toegewezen auto. We laten ons naar het Badminton Stadium brengen. Onderweg vele indrukken. Ik geniet van het ritje en vind het heerlijk om na 4 jaar weer in Azie te zijn. Maar India is anders dan ik van Azie gewend ben. Overal grauw, zwerfkinderen, krottenwijken en chaos. Midden in die chaos staat ineens een onverwacht groot stadion. Amper een jaar oud, alleen gebouwd om in te kunnen badmintonnen. Het gebouw zelf is natuurlijk ook grauw van al het stof en zand dat vanbuiten komt, maar het feit dat hier een heus Badminton Stadium staat vind ik wel gaaf!

Aangezien we zondag zijn aangekomen en pas op donderdag spelen hebben we ruim de tijd om te wennen en te trainen voordat we echt aan de bak moeten. Ondanks dat de organisatie voor Indiase begrippen enorm zijn best heeft gedaan een stevig evenement neer te zetten, lopen we tegen een paar onhandigheden aan. De tijden van de wedstrijden zijn niet bekend, trainingsbanen zijn overboekt en schoon drinkwater is in het stadion niet voorhanden. Waar we normaal gesproken een manager bij ons hebben om dit soort zaken te regelen, zijn we nu op ons zelf aangewezen. En het moet gezegd, we beginnen er lol in te krijgen alles naar onze hand te zetten. Paulien en ik vormen een goed team, onbesproken trekken we de taken naar ons toe, en we blijken elkaar perfekt aan te vullen. Resultaat: trainingsbanen wanneer we willen, er wordt gezorgd voor flessen water, de fysio weet dat ik elke dag een behandeling wil, we verhuizen naar een bijzonder goed hotel, de referee, in person, houdt ons op de hoogte van de speeltijden, etc, etc.. Vrij snel hebben we alles zoals we het hebben willen. En dat is belangrijk. Om goed te kunnen presteren moet alles 100% zijn en het mooie is dat Paulien en ik blijkbaar buiten de baan elkaar goed aanvoelen en -vullen. Over dat gevoel, die meerwaarde die we beide voelen, praten we samen, heel bewust.  En in dat gevoel gaan we op donderdag samen de baan op om ons toernooi te beginnen.

Vanaf donderdag spelen we een goed toernooi. Het uiteindelijke resultaat: onze 1e halve finale op een Grand-Prix toernooi, ons eerste bijbehorende prijzengeld en een berg punten voor de wereldranglijst waardoor we ineens op plaats 82 binnenkomen, zijn een feit. Maar nog belangrijker, deze week hebben we ervaren dat we buiten de baan van 1 + 1...3 kunnen maken. En dat is dus de manier waarop Paulien en ik het aan gaan pakken op de baan. Hard werken, verantwoordelijkheid nemen, gaten opvullen die de ander laat vallen. Na deze week weten we dat wij daar als team samen goed in zijn. En dat is pas echt winst.